Lymeonderzoek loopt honderd jaar achter

Judith Miklossy schreef een uitgebreid artikel over de overeenkomsten tussen het late (tertiaire) stadium van neurosyfilis respectievelijk van neuroborreliose. Beide ziektes worden veroorzaakt door spirocheten, en vooral het latere ziekteproces is op vele punten vergelijkbaar. Bij syfilis werd de mogelijkheid van persistente infectie en de relatie tussen de spirocheet en chronische ziekteverschijnselen aanvankelijk fel bestreden door sommige medici. Nu woedt een vergelijkbare discussie rondom chronische neuroborreliose. Talloze publicaties beschrijven hoe Borrelia het immuunsysteem kan omzeilen, kan voortbestaan in diverse weefsels van de patient waaronder de hersenen, en daar chronische infectie en ontsteking kan veroorzaken met kenmerkende schade als gevolg. Dit ondersteunt het idee dat, analoog aan de situatie bij neurosyfilis, een persistente infectie van Borrelia spirocheten de oorzaak is van de chronische/late ziekteverschijnselen bij neuroborreliose. Lyme onderzoekers uit het IDSA kamp blijven van mening dat persistentie van Borrelia of een directe relatie met de klachten van de neuroborreliose patiënt ‘onmogelijk of onwaarschijnlijk’ is. Helaas is het niet eenvoudig levende hersenen te onderzoeken op aanwezigheid van Borrelia, wat het moeilijk maakt met zekerheid te bewijzen dat de IDSA het mis heeft…

Het idee dat persistente infectie door Treponema pp de oorzaak is van neurosyfilis werd zo’n honderd jaar geleden uiteindelijk algemeen erkend, en was een belangrijke stap in beter begrip van het ziekteproces en uiteindelijk betere behandeling. De meeste Lyme onderzoekers lijken hier helaas niets van geleerd te hebben en hanteren nog steeds een opvatting die eigenlijk al honderd jaar achterhaald is.

Chronic or late lyme neuroborreliosis: analysis of evidence compared to chronic or late neurosyphilis.
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23346260

 

Aangepast: 20 juli 2014