Ik kreeg een antibioticakuur via infuus van 30 dagen, waarvan het eerste deel in het ziekenhuis en verder fijn thuis. Al snel merkte ik dat mijn gevoelsstoornissen heel langzaam maar wel duidelijk merkbaar iets minder werden. Ook had ik geen rare tintelingen meer in mijn armen en benen. Ik was duidelijk op de goede weg, al had de neuroloog me uitdrukkelijk gewaarschuwd dat het herstel gemiddeld een jaar duurt en dat ik heel rustig aan moest doen omdat ik anders mijn herstel zou schaden. Dat was ik zeker van plan.
Ik deed echt rustig aan en voelde me steeds fitter worden, heerlijk. Ik kon weer voorzichtig een paar boodschapjes doen en even met de auto weg. Maar toen ging het mis. In mijn voortuin stond het nodige onkruid, en ik besloot dit er heel rustig aan uit te trekken. Na 20 minuten werd ik echter duizelig, kennelijk was het toch teveel inspanning, en ben ik snel maar weer gaan zitten. Er leek verder weinig aan de hand.
Twee dagen later echter kreeg ik (ondanks de 25 mg amitriptyline die ik nog steeds slikte) opnieuw heftige pijn in mijn been, met name weer in de nacht maar nu ook overdag. Slapen lukte bijna niet meer. De pijn werd steeds erger en ik kon nu ook niet meer op mijn been staan, en evenmin mijn voet nog optillen. Ik kon niet meer lopen en werd afhankelijk van de zorg van mijn man en een rolstoel. Wat een ellende. Gelukkig mocht ik van de neuroloog de amitriptyline verhogen naar 50 mg, plus paracetamol en ibuprofen, waardoor de pijn zakte en ik weer redelijk kon slapen. Op dit moment, een week nadat mijn been het begaf, gaat het ietsje beter met mij, de pijn is met alle pijnstilling onder controle en ik kan mijn voet weer een klein beetje optillen en schuifelend hele kleine stukjes lopen. Maar verder zit ik vrijwel de hele dag te rusten met mijn benen omhoog en verplaats ik mij ook in huis voornamelijk met een rolstoel.
Wat is er nu misgegaan? Ik denk het volgende. Weliswaar had ik geen pijn meer aan mijn been en kon ik nog gewoon lopen, ik had mij niet gerealiseerd dat mijn beenzenuw nog lang niet was hersteld en dat de pijn gewoon werd onderdrukt door de amitriptyline. Verder had ik mij totaal niet gerealiseerd dat heel rustig onkruid wieden, waarbij je telkens moet bukken en weer omhoog moet komen, een grote belasting is voor je benen, niet alleen voor je beenspieren maar kennelijk ook voor je beenzenuw. Door het 20 minuten onkruid wieden had ik mijn been overbelast en de schade aan mijn beenzenuw onbewust fors verergerd.
Uiteindelijk zal ik vast weer volledig herstellen, hoewel dit nog wel even zal duren. Maar ik vind het belangrijk om mijn verhaal te vertellen, misschien zijn er andere patiënten die dit lezen en die daardoor hopelijk niet in dezelfde valkuil vallen als ik. Want dit gun ik niemand.
Ik wens iedereen met Lyme heel veel beterschap en sterkte!
Annemarie
We hopen van harte dat je (een beetje) geholpen bent met onze informatie. Stichting Tekenbeetziekten is een ongesubsidieerde vrijwilligersorganisatie en deze website kan alleen maar bestaan bij gratie van donateurs. Jij kunt ervoor zorgen dat deze informatie betrouwbaar en up-to-date blijft door een kleine gift over te maken of ons te machtigen eens of tweemaal per jaar een vast bedrag van je bankrekening af te mogen schrijven. Waarvoor alvast veel dank.
